Het Koningslied

Afgelopen weekend heeft online-Nederland zich weer eens van zijn slechtste kant laten zien: het publiekelijk afbranden van een product en zijn maker. Als je nog niet weet wat ik bedoel, dan zal ik het maar verklappen: het Koningslied, van John Ewbank (door de helft van de nieuwe populatie muziek-experts foutief “EwbankS” genoemd). Ik vind het ongelooflijk wat voor soort reacties op dat lied te lezen waren op Twitter en Facebook: opknopen, vermoorden, vreselijke ziektes. In wat voor afgetakeld land leven we, dat we iemand dit soort dingen toewensen voor het maken van een lied, wat gewoon zijn werk is?

Ja, het lied is een grove mislukkig. Het is als een gerecht waarvan de losse componenten niet bij elkaar passen. Een frietje Joppie met coquilles en rozenblaadjes. Fijne krieltjes met malse lamsrack, en daarover een halve emmer knoflooksaus met hete chili. Chocholadeijs met rauwe tartaar. Individueel allemaal hele lekkere dingen, maar in de genoemde combinatie gewoonweg walgelijk, iets waar je een verschrikkelijke nasmaak aan overhoudt. Zo ook het Koningslied. Het heeft elemement van een uitvaartlied, rap, K3, gedompeld in een sausje van Ewbanks gebruikelijke bombastiek. En dan de tekst. Toepasbaar van grafrede tot peptalk, een prozaisch gedrocht. Ik weet dat over smaak niet te twisten valt, maar als je dit ECHT mooi vind, dan vind je bovenstaande gerechten waarschijnlijk ook lekker.

Nee, ik zal niet rouwig zijn om het verdwijnen van dit lied van de radio. Maar de manier waarop dit gegaan is, is ronduit schandalig. Op internet, al dan niet anoniem, durven mensen vanalles te roepen. Ik vraag me af of ze dat ook nog zouden durven als ze tegenover Ewbank zouden zitten. Ik zou hem heel eerlijk durven zeggen wat ik vind van zijn lied. Maar ik zou hem persoonlijk niks kwaad durven toe te wensen, dat verdient hij niet.

Leave a Reply

*